Jong en werken in een hospice
'Je maakt dingen mee waar leeftijdsgenoten vaak nog nooit over nagedacht hebben'
Soms lijkt het alsof de wereld twee werkelijkheden tegelijk heeft. De ene waarin mensen lachen, plannen maken, klagen over het weer en praten over de nieuwste series. En de andere waarin jij staat: stil, geconfronteerd met het einde van iemands leven. Deze maand stonden die twee werelden extra scherp tegenover elkaar. Dertig overlijdens in één maand. Dertig levensverhalen die eindigden terwijl jij erbij stond. Je bent jong, je werkt in een hospice, en soms voelt het alsof niemand écht begrijpt wat dat betekent.
Een maand vol afscheid
Dertig keer een kamer binnenstappen waar de stilte anders klinkt. Dertig keer een familie begeleiden die hun wereld ziet instorten. Dertig keer je werk rustig en professioneel blijven doen, zelfs wanneer de emoties je keel dicht knijpen. Een hospice is geen sombere plek, het is een plek van liefde, loslaten en menselijkheid. Maar in zo’n maand, wanneer overlijdens elkaar zo snel opvolgen, blijft zelfs de meest rustige collega even staan, handen aan de tafelrand, adem diep in. Jij ook.
En ondertussen draait de wereld door
Na je dienst zie je je vrienden. Zij praten over werk, feestjes, plannen voor de zomer. Je luistert, je lacht mee, je probeert je hoofd om te schakelen. Maar ergens voelt het alsof je met één been nog in het hospice staat.
Je denkt aan de familie die je die middag moest vertellen dat het bijna zover was. Je ziet nog het handgebaar van die mevrouw die je vroeg om even bij haar te blijven. Je hoort nog het zuchten van iemand die bang was om alleen te sterven en je bleef.
En dan zit je daar, met een drankje in je hand, luisterend naar gesprekken over totaal normale dingen. Alsof je twee levens tegelijk leeft.
Het zien wat anderen niet zien
Werken in een hospice op jonge leeftijd betekent dat je dingen meemaakt waar leeftijdsgenoten vaak nog nooit over nagedacht hebben. Je ziet de kwetsbaarheid van het leven elke dag. Je weet hoe dun de grens is tussen vandaag en morgen. Dat maakt je niet zwak, het maakt je wijs. Maar het maakt je soms ook eenzamer. Want hoe leg je uit wat je ziet? Hoe vertel je iemand dat je vandaag drie handen hebt vastgehouden van mensen die hun laatste adem uitbliezen? Hoe vertel je dat je in één maand meer afscheid hebt gezien dan sommigen in jaren of zelfs in hun leven?
Sterk zijn betekent ook voelen
Het werk dat je doet is bijzonder, zwaar, menselijk, confronterend en waardevol. Het eist veel van je hart. En juist daarom is het belangrijk dat je ruimte maakt voor jezelf: om te praten, te ademen, te huilen als dat moet, te lachen wanneer dat kan.
Een maand om nooit te vergeten en toch ga je door:
Omdat jij een verschil maakt,
Omdat jij iemand bent die durft te blijven waar anderen wegkijken,
Omdat jij ziet wat niemand anders ziet en dat verandert je, maar het verrijkt je ook.
Deze gekke maand was zwaar. Maar het laat ook zien hoe groot jouw kracht, zorg en menselijkheid is.
