‘Door logeerzorg zijn we weer dichter tot elkaar gekomen’

Drieënhalf jaar geleden kreeg zijn vrouw, Ria, tijdens een heupoperatie een herseninfarct. Sindsdien nam haar korte termijngeheugen door de jaren heen steeds verder af. “Uit onderzoek bleek dat ze vasculaire dementie had”, vertelt Hans. “Dagelijkse, praktische dingen gaan nu steeds moeilijker. Ik help haar met het opstarten van de dag, en ook het meeste in de huishouding doe ik nu zelf. Ria wil altijd helpen, ontzettend lief. Maar als ik haar de vaatwasser laat leegruimen, ben ik daarna alles kwijt.” Hans zorgt met toewijding voor zijn vrouw. Zijn dagen draaien voor een groot deel om Ria’s ritme. Op whiteboards in huis staan praktische zaken om Ria te ondersteunen bij de dagelijkse gang van zaken. 

Mantelzorgen is intensief. “Ik kreeg last van vermoeidheid”, vertelt Hans eerlijk. “Ik ben iemand die graag klaarstaat met raad en daad voor anderen. Velen voelen bij mij ruimte om hun verhaal te delen. Een mooi compliment, natuurlijk. Maar op een dag dacht ik: het is te veel. Ik had tijd nodig om op te laden. Tijd voor mezelf.”

Via zijn casemanager kwam hij in contact met Avoord en hoorde over logeerzorg. “Heel eerlijk? Ik vond het ontzettend moeilijk om die stap te zetten”, zegt hij. “Ik dacht: kan ik Ria wel ‘achterlaten’? Is het niet egoïstisch? Maar we hebben er samen over gepraat. Wat is logeerzorg? Voor wie is logeerzorg vooral bedoeld? Dit leverde begrip op bij Ria. Daarna hebben we samen overlegd over met welke regelmaat en hoeveel dagen. Het is een proces van ons samen geweest.”

De eerste keer logeerzorg

Ria verblijft regelmatig een paar dagen achter elkaar in Het Anbarg, één van de locaties van Avoord. “Als het begin niet goed is, wordt het niks”, vertelt Hans stellig. “Maar het voelde meteen prettig. De medewerkers vroegen veel aan haar: wat vindt u fijn? Wat wilt u zelf doen? Achteraf hebben we met twee medewerkers van Avoord een korte evaluatie gehad. Die betrokkenheid vond ik mooi.”

Voor Ria was het ook even spannend, maar ze kreeg tijdens haar logeerperiode volop bezoek van vrienden. “Dat gaf haar het gevoel dat ze er niet alleen was”, vertelt Hans. “En ik kon even ademhalen. Ik heb weer geschreven, muziek gemaakt, gewandeld. Ik leerde opnieuw wat het is om langere tijd voor mezelf te hebben. Ja, daar moest ik wel weer aan wennen. Soms voelde het ook juist heel leeg, maar ik weet dat het goed voor me is.”

Ruimte om te leven

Tijdens de logeerperiode, van woensdag tot maandag, verandert het leven thuis even voor Hans. “Dan kan ik spontaan eropuit, een dagje weg of gewoon even niks doen”, vertelt hij. “Dat klinkt simpel, maar als mantelzorger is dat bijzonder. Thuis ben ik altijd alert. Ik laat haar nooit lang alleen en daarmee kan ik ook nooit ver van huis als Ria thuis is. Logeerzorg geeft mij lucht. Zo ben ik laatst een dagje naar Haarlem geweest met vrienden en naar Blijdorp.”

Dat Hans weer wat meer ademruimte heeft, helpt ook in hun relatie. “Ik ben eigenlijk nóg meer van haar gaan houden”, glimlacht hij. “Als ze weg is, mis ik haar. Als ze terugkomt, geniet ik dubbel. En tegelijkertijd geniet ik van de ruimte voor mezelf. In die stilte besef je pas hoeveel je samen hebt meegemaakt in vijftig jaar. Het is alsof we weer een beetje opnieuw verliefd op elkaar worden.”

Zijn advies aan anderen

Voor mensen die twijfelen over logeerzorg heeft Hans een duidelijk advies: “Begin klein. Drie dagen bijvoorbeeld. Kijk hoe het voelt en zorg dat degene die logeert bezoek krijgt, dat maakt het vertrouwd. Logeerzorg is geen afstand nemen, het is juist zorgen dat je het sámen volhoudt. Je hoeft niet altijd door te rennen. Soms is even niks doen het belangrijkste wat je kunt doen.”

In hun woonkamer staan twee Nijntje-knuffels. “Die symboliseren ons”, glimlacht Hans. “Als zij bij Avoord is, is ze er toch een beetje.” Het typeert zijn manier van omgaan met het leven: warm, nuchter en vol veerkracht. “Niemand vraagt erom om mantelzorger te worden”, zegt hij. “Maar als het zo is, moet je de kracht vinden om niet weg te zakken in ellende. Ik probeer altijd te mijmeren: stil te staan bij wat er wél is. Denk aan de fijne momenten, niet aan wat er minder goed gaat. Een van mijn favoriete affirmaties is: rust is geen luxe, maar een van de voorwaarden om liefde vol te houden. Dat is wat logeerzorg mij leert.”