22 mrt 2018 Terug naar nieuws

Blog: In de nabijheid van het loslaten

In een hospice is loslaten aan de orde van de dag. Voordat een cliënt bij ons komt is er al zoveel losgelaten; werk, eigen omgeving, hobby’s en soms zelfs vrienden, kennissen en familie. De lichaamsfuncties heeft de cliënt voor een groot deel ook moeten loslaten. Als verpleegkundige van het hospice ondersteun je de cliënt hierin vanuit een professionele houding.

Als ik getuige mag zijn en in de nabijheid mag zijn, van het allerlaatste contact tussen de cliënt en zijn/haar geliefde voelt dat voor mij als zeer bijzonder. Ik hoop dat ik op de details kan wijzen, die voor later als er op terug gekeken wordt, troostende herinneringen kunnen zijn.

Daar zit zij, naast het bed waar haar grote liefde ligt. In mijn hoofd hoor ik hem zeggen “hoe kan ik dit nu los laten” wijzend naar zijn vrouw. “Zo’n mooie vrouw”. Ik sta bij hun omdat zij dit graag wilt. We kennen elkaar nu een half jaar en met sommige cliënten en hun geliefden heb je meteen een bijzondere klik. Ik zie en voel de liefde die stroomt van de een naar de ander. Ze had gebeld. Zijn ademhaling was veranderd en de laatste fase van het sterven was aanstaande. Hij ligt rustig op zijn rechterzijde, zijn hand is verbonden met die van haar. Ze hebben samen de strijd van het loslaten geleverd maar nu en straks staat zij er alleen voor. Langzaam zak hij verder weg. Een paar keer kijkt ze naar mij op en vraagt met haar ogen “is het zo ver?”. Hij sterft en ik vertel haar met mijn ogen dat het zover is. Een ontlading van verdriet volgt waarin ik de tranen achterin mijn ogen voel branden. Ik zie verdriet, ontreddering en ongeloof. Ik luister en geef wat zij nodig heeft voor het loslaten van nu.

Hij is vroeg in de avond overleden. Ik wilde alles rondom hun beide verzorgen en zit rond 00.30 uur in de auto terug naar huis. Voor ik de auto start stromen de tranen even over mijn wangen… Ook ik moet loslaten.

Liefs Monique